Wyślij tekst przez e-mail Autofikcja jako dezafiliacja. Ciało, klasa i transgresja w „Love Me Tender” Constance Debré
Streszczenie w języku polskim
W Love Me Tender (2020) Constance Debré dokonuje radykalnej literackiej dekonstrukcji przypisanych tożsamości. Poprzez autofikcję, która jest jednocześnie surowa i stylizowana, dokonuje potrójnej transgresji: porzucenia macierzyństwa, odrzucenia mieszczańskiego dziedzictwa i potwierdzenia nienormatywnej seksualności lesbijskiej. Jej chłodna, fragmentaryczna narracja, daleka od konfesyjnego tonu, podważa zarówno konwencje „kobiecej” autofikcji, jak i oczekiwania środowiska, z którego się wywodzi. Oryginalność Debré tkwi w strategii estetycznego odcięcia: neutralizując wszelkie usprawiedliwiające emocje, przekształca społeczną prowokację (utratę opieki nad synem, akceptację prekarności) w materiał literacki. Jej minimalistyczny styl jednocześnie podważa normy płciowe i klasowe. Odrzucając zarówno patos, jak i zaangażowanie polityczne, czyni z pisania laboratorium „niemożliwych” tożsamości, gdzie wolność zdobywa się przez odrzucenie ról (matki, żony, kobiety z mieszczaństwa) i dominujących narracji. Powieść stawia zasadnicze pytanie o zdolność literatury do rekonfiguracji relacji władzy. Umieszczając swoją analizę na przecięciu teorii Bourdieu (przemoc symboliczna), Jaqueta (transklasowość) i Butler (performatywność płci), artykuł pokazuje, jak Debré poszerza autofikcję poza wyznanie: jej tekst nie opisuje emancypacji, lecz ucieleśnia ją poprzez samą strukturę, czyniąc z dezidentyfikacji akt zarazem polityczny i poetycki.
Słowa kluczowe
Pełny tekst:
PDF (Français (France))Bibliografia
Allison, D. (1994). Peau. À propos de sexe, de classe et de littérature. New York : Éditions Cambourakis.
Beauvoir, S. de (2011). Le Deuxième Sexe (Vol. 1–2). Paris : Gallimard.
Bourdieu, P. (1979). La distinction critique sociale du jugement. Paris : Les Éditions de Minuit.
Bourdieu, P., Passeron, J.-C. (1970). La reproduction. Éléments pour une théorie du système d’enseignement. Paris : Les Éditions de Minuit.
Butler, J. (1983). Ces corps qui comptent. De la matérialité et des limites discursives du « sexe ». Paris : Éditions Amsterdam.
Camus, A. (1942). Le mythe de Sisyphe. Paris : Gallimard.
Chollet, M. (2004). La tyrannie de la réalité. Paris : Gallimard.
Debré, C. (2018). Playboy. Paris : Éditions Stock.
Debré, C. (2020). Love Me Tender. Paris : Flammarion.
Debré, C. (2022). Nom. Paris : Flammarion.
Delaume, C. (2010). La règle du je. Paris : Presses Universitaires de France. DOI : 10.3917/puf.delau.2010.01.
Delphy, C. (2008). Classer, dominer. Qui sont les « autres » ? Paris : La Fabrique éditions. DOI : 10.3917/lafab.delph.2008.01.
Forest, A.E. (2013). Disciplining Deviant Women: The Critical Reception of “Baise-Moi”. Gender Forum, (46).
Fraisse, G. (2020). Féminisme et philosophie. Paris : Gallimard. DOI : 10.14375/NP.9782072878015.
Fricker, M. (2010). Epistemic Injustice: Power and the Ethics of Knowing. Oxford: Oxford University Press.
Haraway, D. (2007). Manifeste cyborg et autres essais. Paris : Exils.
Huston, N. (1990). Journal de la création. Paris : Éditions du Seuil.
Huston, N. (2008). L’espèce fabulatrice. Paris : Actes Sud.
Jaquet, C. (2014). Les transclasses ou la non-reproduction. Paris : Presses Universitaires de France. DOI : 10.3917/puf.jaqu.2014.01.
Jordan, S. (2007). Reconfiguring the Public and the Private: Intimacy, Exposure and Vulnerability in Christine Angot’s “Rendez-vous”. French Cultural Studies, 18(2), 201–218. DOI: 10.1177/0957155807077997.
Landry, V. (2013). L’autofiction théorique chez Virginie Despentes, Wendy Delorme, Beatriz Preciado : un genre trouble, mémoire de maîtrise. Sherbrooke : Université de Sherbrooke.
Louar, N. (2009). Version femmes plurielles : relire « Baise-moi » de Virginie Despentes. Palimpsestes, (22), 83–98. DOI : 10.4000/palimpsestes.191.
Montaigne, T. de (2018). L’assignation : Les Noirs n’existent pas. Paris : Grasset.
Nussbaum, M.C. (2010). La connaissance de l’amour : Essais sur la philosophie et la littérature. Paris : Les Éditions du Cerf.
Papillon, J. (2018). Désir et insoumission chez Arcan, Millet et Ernaux. Québec : PUL. DOI : 10.1515/9782763738147.
Preciado, P.B. (2008). Testo Junkie: Sex, Drugs, and Biopolitics in the Pharmacopornographic Era. New York: Feminist Press.
Preciado, P.B. (2022). Dysphoria mundi. Paris : Grasset.
Žižek, S. (2013). L’intraitable psychanalyse, politique et culture de masse. Paris : Economica-Anthropos.
DOI: http://dx.doi.org/10.17951/en.2026.11.293-311
Data publikacji: 2026-10-22 09:21:45
Data złożenia artykułu: 2024-09-07 12:15:55
Statystyki
Wskaźniki
Odwołania zewnętrzne
- Brak odwołań zewnętrznych
Prawa autorskie (c) 2026 Annales Universitatis Mariae Curie-Sklodowska, sectio N – Educatio Nova
Powyższa praca jest udostępniana na lcencji Creative Commons Attribution 4.0 International License.