Internacjonalizacja szkolnictwa wyższego na Ukrainie w obliczu masowej migracji (2022–2026)

Streszczenie w języku polskim

W niniejszym artykule przeprowadzono pogłębioną analizę transformacji strategii internacjo nalizacji szkolnictwa wyższego Ukrainy w obliczu masowej migracji przymusowej w latach 2022 2026. Podjęto próbę zbadania ewolucji od tradycyjnych modeli rynkowych ku koncepcji interna cjonalizacji wymuszonej, w której rolę nadrzędną przypisano determinantom humanitarnym oraz paradygmatowi bezpieczeństwa. Z uwzględnieniem podejścia systemowego uzasadniono funkcję cyfryzacji jako ontologicznego fundamentu działalności uniwersytetu bez granic, warunkującego stabilność instytucjonalną oraz zachowanie podmiotowości edukacji narodowej w sytuacji transgra nicznego rozproszenia kapitału ludzkiego. Szczególną uwagę skoncentrowano na fenomenie dyplo macji edukacyjnej oraz implementacji polityki inteligentnego protekcjonizmu, ukierunkowanej na ochronę suwerenności intelektualnej i przeciwdziałanie nieodwracalnej utracie potencjału nauko wego. W opracowaniu poddano ewaluacji doświadczenia wynikające z realizacji innowacyjnego projektu DigiUni oraz platformy DigiPlatform, traktowanych jako instrumenty kreowania spójnej przestrzeni cyfrowej na rzecz praktyk inkluzywnych oraz zdalnej akredytacji programów kształ cenia. Zidentyfikowano ryzyka związane ze zjawiskiem podwójnego kształcenia, dekwalifikacją zawodową oraz traumatyzacją psychologiczną studentów i kadry naukowej, podlegających wpły wom niekorzystnych czynników intersekcjonalnych. Skonceptualizowano pojęcie transnarodowej tożsamości edukacyjnej oraz zdefiniowano przypadek ukraiński jako unikalny precedens korelacji cyfrowej zwinności z instrumentami miękkiej siły. Wykazano, iż strategiczne powiązanie integracji z Europejskim Obszarem Szkolnictwa Wyższego z mechanizmami parytetowej wymiany intelektu alnej umożliwia redefinicję migracji przymusowej jako zasobu służącego powojennej rekonstrukcji i modernizacji państwowego systemu edukacji.